Had ik maar......

Ik ben Little Miss Perfect. Dus voor ik weg ging had ik zo goed als overal aan gedacht. Ik had ook bedacht dat het misschien handig zou zijn als we de spullen over verschillende koffers te verdelen. Zodat wanneer er iets kwijt zou raken we toch ergens anders nog andere spullen en kleding hadden. Nee, dacht ik, nu sla ik door!

Nou, je raadt het al... Mijn koffer is zoek! Zo balen. Ik kon wel huilen op het vliegveld van Gold Coast! Al mijn mooie spullen!!! Ik ben niet materialistisch, maar wel erg gehecht aan mijn spullen.
Wij hebben iemand aangeschoten die ons verder ging helpen. Hij noteerde alles en stuurde ons naar de balie van AirAsia. Ik kan niet anders zeggen dat het meisje dat er stond, Sarah, mij enorm goed geholpen heeft. Ze vertelde ook wat ik allemaal bij mijn verzekering moest doorgeven en dat ik waarschijnlijk alles terug krijg wat ik aanschaf. Heel aardig. Ze vertelde dat zolang zij er werkt er nog nooit een koffer echt zoek is geraakt. Als ik geluk heb is hij er vrijdag, als ik pech heb maandag.

Ik ben dus maar aan het shoppen geslagen. Nog niet heel veel, maar in ieder geval het nodige voor vandaag en morgen. En.... Ik ben idd verzekerd, dus ik ga morgen nog even terug naar het winkelcentrum!

Over Australie kan ik nog niet veel zeggen, behalve dat mijn tante en oom prachtig wonen. Een schitterend meer vol Kaketoe's en zwarte zwanen. Het zwembad hebben we ook even uitgeprobeerd, maar is wel erg koud. Het is hier fris voor de tijd van het jaar, namelijk 23 graden. Koud hoor! :-)

De mensen zijn hier wel erg vriendelijk en behulpzaam. Zo stond er een jongen van mijn eigen leeftijd op om de meisjes met mij te laten zitten. Ik kan alleen maar zeggen dat ik ondanks de tegenslag van vandaag, zin heb ik de komende 20 dagen.

Come fly with me…...

Op het moment dat ik deze blog schrijf vliegen we boven Java. We zijn onderweg van Bali naar Kuala Lumpur om over te stappen naar Coolangatta (Goldcoast, Aus).

Het is prachtig in de lucht. Ik hou helemaal niet van vliegen, maar soms maakt het uitzicht een boel goed. Het toestel is niet vol, dus Anke zit met de meisjes op een bank en Gil en ik hebben een bank alleen. Prettig dus. Het geeft tijd om na te denken.

Bali was geweldig. Wat een leuke week hebben we gehad. Druk, maar het was het zo waard. We hebben alles gedaan wat we wilde, behalve massages (ja, ja, ik weet het…. Beetje dom).  Ik ga dan altijd weg met zo’n heimwee achtig gevoel.  Het is inderdaad een spirituele plek. De tempels en de offermandjes op de stoepen maken het zo anders dan de westerse landen waar ik ben geweest. Zelfs anders dan de Moslim landen waar ik ben geweest, hoewel je daar ook in een andere wereld stapt. De mensen zijn vriendelijk en willen het je naar de zin maken. Uiteraard wel voor een fooitje, want veel hebben ze niet daar. Zoals onze gids Yono al zei: Money talks here! En dat is echt waar. Alles voor geld. Het is ook wel triest als je een grietje van een jaar of 8 met haar jongere broertje ziet bedelen. Dat kan mijn moederhart niet zo heel goed handelen. Maar goed, daar vakantie vieren zorgt er al voor dat een aantal gezinnen het goed hebben omdat je voor werkgelegenheid zorgt.

Maar wat hebben we nou ook alweer gedaan de afgelopen dagen….

15 oktober was weer een dagje met Yono. We zijn begonnen met het rijden op olifant Ghandi, Doni en Maria in een olifantenpark. Heel gaaf. Vooral de kinderen (die schijnen nergens bang voor te zijn) vonden het heel erg leuk. Hierna kreeg je een lunch waar je even met een Oerang Oetan  mocht knuffelen. Dat is dus iets dat ik altijd al gewild heb! Zo leuk!!! Ze heette Monica en was 2 maanden jonger dan Faya. Ze vond Faya ook erg interessant, dus pakte haar arm en nam haar mee het restaurant door. Zo grappig!

(we vliegen inmiddels boven de Indische Oceaan….)

Hierna zijn we de auto weer ingegaan en naar de vulkaan Batur gereden. Ook hier betaal je weer om gewoon alleen maar de straat in te rijden om foto’s te nemen, heel bizar.  Maar mooi vergezicht en heel indrukwekkende vulkaan. De laatste uitbarsting was in 2001 en de lava zie je gewoon nog liggen. Hierna zijn we doorgereden naar Tirta Empul, de tempel met het heilige water. En oh , wat een hoop mensen die daar het reinigings ritueel uitvoeren. Ik ben zelf niet gelovig en begrijp geloven dus vaak niet zo goed. Maar dit vond ik wel mooi en ik had zelfs de behoefte om het ook te doen. Dus ik heb mijzelf ‘gereinigd’ met het heilige water uit de bron voor geluk. Hierop zei onze Yono: ‘Is niet nodig, Debby, kijk om je heen, je bent al gelukkig….”

 Daar loop je dan. Op zo’n mooie spirituele plek, gewoon gelukkig te zijn……

Uiteraard moesten we ook langs de Sawahs (rijstvelden). Waar ik het meest schone en mooie toilet van heel Bali heb gevonden, namelijk gewoon tussen de rijst. Volgens Yono zijn dat vitamientjes voor de rijst…. Dus…. Hierna reden we langs een…. Pfffh, turbulentie, heb ik zo’n fucking hekel aan! Nou ja, goed. We reden langs een koffie en cacao plantage waar we koffie van de Civet kat hebben gedronken. Die koffie wordt gemaakt van de uitwerpselen van de Civetkat, omdat deze koffiebonen eet. In Australie betalen mensen 40AUSD voor zo’n kop. Ik begrijp niet waarom, het smaakt naar….. je raadt het al, waar het vandaan komt!

Het was tijd om naar huis te gaan. We zaten nog achter Ubud dus het was nog wel een stukje naar huis. Yono , die altijd plan b en c in zijn hoofd heeft, had al bedacht dat we nog 1 ding gingen doen die dag….. Dus hij sloeg naar links en daar stonden we weer….voor het huis van Ketut Liyer! En deze keer had hij tijd voor Anke en mij.

Het was zo leuk! De man is 98 jaar oud (althans dat zegt hij) en zegt constant hoe blij hij is dat je er bent en hoe mooi je bent. Hij las mijn hand en vertelde mij dat ik een lang leven zal hebben. En dat er maar 2 kinderen zullen komen (das mooi, ik ben dus klaar! Gil daarentegen, gelooft niet in Goeroes!).Hij vertelde mij dat de mijn symbool de Maanbloem is.

Anke gaat opnieuw verliefd worden. Ketut had zelf ook wel interesse maar vertelde dat hij alleen niet meer kan zoenen omdat hij geen tanden meer heeft. Ook heeft hij geen energie voor seks meer!(ik herhaal dit letterlijk!) Hij zat mijn moeder zwaar te versieren! Mijn moeder haar symbool is de Lotusbloem. Hij zei ook dat Anke en ik veel te ongeduldig zijn, iets waar ik hem wel gelijk in moet geven.

Maar het was een enorm leuke ervaring. Zeker gezien het feit dat alles is zoals in de film Eat, Pray, Love. Hij woont heel mooi in een straatje achteraf en heeft een hele mooie tempel achter het huis. De informatie die hij gaf, ach ja, het was gewoon leuk hem te ontmoeten.

Yono zei in de auto: ‘Je maakt je eigen toekomst.’ En zo is het maar net!

Omdat iedereen ziek was die avond (behalve Anke, de meisjes en ik) zijn Anke en ik de volgende dag met de meisjes naar het strand gegaan. Heel erg lekker! Een dagje rustig aan dus.

17 oktober zijn we nog 1 dag met Yono op stap geweest. Eerst naar het strand van Nusa Dua om met een glasbodemboot naar Turtle Island te varen. Leuk! Vooral voor de meisjes.

Toen was het tijd voor nog een high light op mijn to do lijstje, namelijk Tanah Lot. Na een uurtje rijden (en  een heerlijke lunch bij Bali Backery waar ze de lekkerste broodjes en taartje hebben) kwamen we aan in Tanah Lot. Deze prachtige tempel is op een rots in de zee gebouwd. Het ligt aan een ruw stukje kust waar nog meer kleinere tempels gebouwd zijn. Als je nog niet spiritueel bent na zo’n week wordt je het hier wel. Jeetje, wat ontzettend mooi! Het geluid van die golven die op de rotsen slaan, de geur van wierook, de biddende mensen en de uitzichten. In 1 woord geweldig. Ik vond het de mooiste tempel van de hele week.

Uiteraard zitten er omheen allemaal leuke winkeltjes waar je heerlijk af kunt dingen, dus we zijn inmiddels in het bezit van een boel rotzooi!

Toen we wegreden merkte Matt op dat de zon bijna onderging waarop Yono (je weet wel, die van plan b en c) het stuur omgooide en ons naar een plekje 5 minuten van de tempel bracht. Ineens staan we bovenop de rotsen en zien we alleen maar zee, golven en de zon! MAGISCH!

Toen snapte ik Yono! Ik ben inderdaad al gelukkig! Ik stond naar zo’n mooie zonsondergang te kijken met de mensen waar ik van hou! Yono zette er nog een gezellig muziekje bij op van een Balinese artiest die zong; Welcome to my paradise. Yono begon met de meisjes te dansen en het was een uniek moment. Zo een die je nooit meer gaat vergeten.

’s Avonds zijn Gil en ik gezellig samen gaan eten in Seminyak.

Misschien begrijp je nu waarom ik met heimwee terug kijk naar Bali. Maar het is tijd voor een nieuw avontuur, 1 aan de andere kant van de wereld.

(inmiddels in de wolken ergens boven Maleisië)

PS. uiteraard heb je geen internet in een vliegtuig, dus ik post deze tekst nu, terwijl ik op het vliegveld van Kuala Lumpur zit! Love free WiFi!

Waar zal ik eens beginnen....

Dat zijn de woorden waar ik als eerste aan denk!

Gisteren een rustdag ingebouwd. Die op zich al 'bewogen' genoeg was. Want om 11.15 uur plaatselijke tijd was er een aardbeving met een 6,8 op de schaal van Richter. Ik lag in het zwembad met de meisjes. Mijn moeder en Stef kwamen hun huis uit gerend. Heel bizar. Je weet dat het een aardbeving is en toch denk je dat het niet echt gebeurd op dat moment. Het huis stond letterlijk te shaken!
De mannen waren op zee en dat baarde mij zorgen... Maar achteraf hebben zij er niets van meegekregen.
Rond 14.15 uur was er nog een na shock. Nu weet je wel wat er gebeurd en ren je gelijk naar buiten. Deze duurde trouwens niet heel lang. De Balinesen zeggen dat dit de ergste beving was van de laatste tijd.
Ach, dat moet je ook een keer mee hebben gemaakt..... Toch?

Vandaag zijn we voor het eerst met onze gids Yono op stap geweest. En wat een dag was het!
We begonnen op de lokale markt in Denpasar. Erg leuk en druk, maar stinken......

Daarna naar het Nationale Monument van Denpasar. Heel erg mooi. Wat zijn ze hier goed in dingen mooi vervaardigen. Al die budha's en goden. Erg mooi en indrukwekkend.

En toen was het tijd voor mijn lang gekoesterde meisjes droom! We gingen met een dolfijn zwemmen. En wat was het té gek. We gingen naar een groot bassin op zee. De dolfijnen zitten daar in hun privé bassin en doen allemaal 2 groepjes van ongeveer 6 mensen. Ze gaan 1 keer per week de zee in, en komen vervolgens aan het einde van de dag gewoon terug..... Dat vond ik al knap.
Er hing een platvorm in het bassin en daar gingen we op staan. Vida, de dolfijn, heeft toen al zijn trucjes aan ons laten zien. Uiteraard met kusjes, dansjes, bal halen en noem maar op..... Helaas zijn mijn foto's te groot om op mijn blog te plaatsen, maar daar vind ik nog wel wat op. De meisjes vonden het ook heel erg gaaf, maar ook heel erg eng. Toch waren ze blij dat ze het gedaan hebben.
Een once in a lifetime ervaring.........

Als je dan toch onder de indruk bent, dan maar door naar het apenbos in Ubud. Erg leuk! Hele ondeugende beestjes, die overal in en aan zitten. Bij binnenkomst werden meteen de ijsjes die de meisjes hadden gejat. Té grappig! Een mooi bos ook, hoge bomen met onwijze wortelen. Indrukwekkend en een beetje eng bijna...

We vonden het wel weer genoeg indrukken voor 1 dag en gingen richting huis. In de auto begonnen we over Ketut (de Guru uit het boek en de film; Eat, Pray, Love) die in Ubud woont. Onze gids Yono was er 10 dagen geleden nog omdat Ketut nu heel erg populair is. En zei ons zijn huis te laten zien. En..... Daar stond hij! De grote (kleine) Ketut. We zijn uitgestapt om hem te groeten. En hij is gewoon net als op tv. Hij hield onze handen vast en zei dat we mooi waren (mijn moeder, Stef en ik). Hij wilde wel onze handen lezen maar niet op dat moment (het was 6 uur 's avonds). Maar we mogen zondag terug komen!!!!! Helemaal leuk! Het is werkelijk net als in de film! Zo'n ervaring......

Na ja, alles wat ik nu vertel valt uiteraard in het niets bij het bovenstaande, maar hierna zijn we gaan eten bij een Wahrung langs de weg. Heerlijke saté Kambing!
Bij thuiskomst een late duik (het was inmiddels 21.00 uur) in ons zwembad en nog wat chillen.

Morgen weer verder op pad met Yono. Te beginnen met Ubud en Tirta Empul. Ook weer erg veel zin in.
Yono is geweldig. Hij brengt ons overal en wijzigt het plan indien nodig. Hij is gezellig en spreekt Nederlands en Engels. Hij is lekker brutaal waardoor we dus in situaties terecht komen zoals bij Ketut. Heel gaaf dus allemaal.

Nu MOET ik gaan slapen. Over 8,5 uur staat Yono weer voor onze villa......

Weer zo'n geweldige dag voor de boeg.....

Welcome to Paradise....

We zijn er!!! Na een lange, lange reis.... Dat dan wel.....

Afgelopen zondag eerst naar Londen. Dat ging uiteraard prima. We ontdekte dat onze Faya later piloot of stewardess wilt worden. Ze vond de vlucht ge-wel-dig! Tijdens het landen riep ze lachend: 'We gaan bijna vallen!' En na het landen riep ze heel hard; "Nog een keer, nog een keer, nog een keer!" We moesten haar uitleggen dat we het de volgende dag weer gingen doen. Noa zei onderweg dat we héééél hoog zaten en dat we in de ruimte waren. Dat wist zij wel, want dat had ze gezien bij de Umizoomies... (een tekenfilm!)

De Lodge waar we verbleven was uhm........ Nou ja, laat ik zeggen; lekker dicht bij de luchthaven!

Dus maandag was het eindelijk zover. We gingen echt!
De vlucht was niet helemaal vol en Gil en Faya kregen een hele bank en Noa en ik ook. Het ging voorspoedig en de meisjes sliepen de hele nacht. Wij daarintegen...... NIET! En geloof me, 13 uur in een vliegtuig is FUCKING lang.
Eenmaal in Kuala Lumpur moesten we 3 uur wachten voor vertrek. Dat was zo om. Ineens ben je in een andere wereld. Wij zijn nog nooit in Azié geweest, dus dit was geweldig. De mensen, de luchten, het ETEN (heerlijk dim sum 's ochtends vroeg) en.... de toiletten! Allemachtig wat goor. Maar verder was ik eigenlijk al meteen dol op Azié.

Drie uur verder dacht ik even een fractie van een seconde dat ik dood zou gaan voor ik op Bali geweest was, want de landing was vreselijk. Voor diegene die op Bali geweest zijn is dit bekent, maar de aanvliegroute is over zee. Dat is al eng genoeg.... Maar deze landing was daar nog eens bovenop. Ik zat aan het raam en de vleugel aan onze kant ging net niet tegen de grond aan! Waarna de piloot vervolgens vol in de remmen moest om op tijd stil te staan. Hierna gingen mensen klappen en lachen. Iedereen had door dat dit niet heel erg goed ging.... Maar goed, ik leef en ben in het Paradijs terecht gekomen!

Ik hou van Bali! Nu al!

Yono, onze Nederlands sprekende taxi chauffeur is ons komen halen. Hij is heel erg aardig en gezellig. Hij heeft ons naar onze villa gebracht.... Daar vielen we allemaal effe stil. We werden verwelkomt in pure luxe!
Ons terrein is ongeveer 100 x 100 meter met daarop 2 Balinese huizen (Waarvan 1 met twee aparte ingangen) met in het midden een privé zwembad. Onze badkamers (uiteraard ook 3) zijn half open met 2 seperate doushes. De tuin is mooi aangelegd vol Indonesische planten.... Nou ja, ik kan het wel proberen uit te leggen, maar ik zal binnenkort foto's posten. Het is hier prachtig. We komen totaal tot onszelf.
Diezelfde avond gaan we nog even eten in een restaurant langs de weg hier. Faya staat na 5 minuten al op en gaat in haar wagen zitten. 1 minuut later sliep  ze.

Na ons ontbijt (dat voor ons klaar wordt gemaakt in de villa!) en een lange duik in ons zwembad zijn we de buurt gaan verkennen. We kwamen er achter dat dat niet handig is als je niet weet waar je heen loopt en na een 30 minuten lopen hebben we de eerste de beste taxi gepakt en die heeft ons naar het strand gebracht.
Wederom heerlijk! Lekker gegeten, kennis gemaakt met de verkooptechniek van de Balinesen en een lange wandeling langs het strand.
En als afsluiter vandaag: Sushi!

Morgen gaan Matt en Gilbert op Fishing Trip. Wij blijven bij de villa en gaan daarna lekker naar het strand. Een beetje chillen met mijn meiden.
Het is heel erg vermoeiend voor hun en ze houden zich heel erg goed. Ik ben zo trots op ze!
Vrijdag en zaterdag staan er 2 dagen vol excursies met Yono op het programma. We gaan onder andere naar de markt, Nikmat eten, met dolfijnen zwemmen, Ubud, olifanten rijden en Oerang Oetangs kijken en langs het apenbos....... Dus een dagje rust morgen kan geen kwaad!

Countdown has started!

Nog 10 dagen te gaan! Countdown has started!

Mijn laatste blogje was ruim een maand geleden, dus het wordt weer tijd voor een update.
De voorbereidingen zijn in volle gang. En ja, mijn koffer ligt al open in de kastenkamer boven. (Ik weet het, Little Miss Perfect.... Ik kan er niets aan doen!)

Ook heb ik de afgelopen maanden veel informatie vergaard. Reistips, handige kledingtips en uiteraard gezondheidstips.
We hebben allemaal DKP en Hepatitis A gekregen. Dit uiteraard tegen groot protest van de meisjes. Ik dacht dat ik het Noa goed had uitgelegd, maar helaas was het toch een groot tranendal.

Maarja, better save than sorry, zeg maar!

De reistips zuig ik ook gretig op. Een aantal lieve vrienden die al op Bali en in Kuala Lumpur zijn geweest vertellen graag hun ervaringen. Ik moet zeggen, ik kan er veel mee. Ik ben nu alles aan het opschrijven wat mij leuk lijkt en we zullen zien wat we ervan kunnen gaan doen. (Thanks, lieve Patricia, Mikie & Nordin! Maar ook collega's Ritchie en Jeff.)
Zo hoorde ik van collega Jeff dat je op Bali met dolfijnen kan zwemmen. Een lang gekosterde wens! Dus mailen! Blijkt dat de organisatie die dat doet maanden van te voren vol zit. Toch waren we op tijd! Dus 14 oktober om 12.30 uur worden we opgepikt om met dolfijnen te gaan zwemmen. Echt zo cool! (En ja, Omi ook! Stoer wijf, die moeder van mij!)

Via een vriend van Gilbert hebben we inmiddels ook een taxichauffeur op Bali die 85% Nederlands spreekt. Ik heb contact met hem gehad en dat was erg prettig.








Ook heeft Dick (mijn oom en Stef haar vader) de Groupon voucher alvast voor ons verzilverd. Wat betekend dat we 21 oktober walvissen gaan spotten en 26 en 27 oktober naar Mount Tamborine gaan. Dit is een berg die gehuld is in regenwoud. Iets wat een simpele Europeaan ook erg aanspreekt. Hier hebben we 2 chalets gehuurd. Het schijnt een gezellig dorpje te zijn met allerlei leuke winkeltje en lekker eten..... (ik hou er zo van!)
Wat ook onwijs cool is op Mount Tamborine is dat je er een Skywalk kunt maken. Je loopt dan over een grote brug bovenin de boomtoppen. Ook weer te gek, natuurlijk!

Onze vrienden Stefanie & Peter zijn afgelopen mei voor een jaar verhuisd naar de Goldcoast. Ook met hen hebben we een date staan om naar MovieParc te gaan. Voor Noa en Faya erg leuk omdat ze dan vriendje Dion (zoon van Stef en Peet) weer zien. Dus dat is gezellig voor hun en voor ons.

In Kuala Lumpur ben ik nu bezig om op voorhand kaarten te krijgen tot The Skybridge die tussen de Petronas Twin Towers op 41 ste verdieping hangt. (Bedankt voor de tip, Nordin)
Ook heb ik de shop en eet tips even allemaal opgeschreven die ik van Patricia kreeg. Zij werkt bij de KLM en komt graag in Kuala Lumpur.

IK WIL WEG!!!!!!!!!!!!

Aanstaande zondag komt Steffie nog een paar dagen naar Nederland en gaan we lekker nog een dagje samen shoppen. En uiteraard de hele dag over de komende trip kletsen.

En daarna? Daarna vertrekken we!

Vakantie = Geen stress

Vakantie moet rustgevend zijn, en vooral géén stress opleveren. Diegene die mij goed kennen liggen nu in een deuk. Ik stress over bijna alles, ik laat het alleen niet merken!
Maar om dus geen stress te hebben, hebben we na wat navraag bij vrienden en in goed overleg met Stef en Matt besloten om 1 dag eerder naar Londen te vliegen. Dus; weer een dag eerder weg!
We vliegen vanaf Eindhoven en slapen in een hotelletje in de buurt van Stansted.

Stansted Lodge Ltd
3,6 kilometer van Stansted Airport









Hier komen we hopelijk om een uurtje of 9 's avonds aan, kunnen we relaxed slapen en de volgende ochtend rustig ontbijten en weer richting Stansted vertrekken. Heel erg fijn.

Op Stardeal stond afgelopen week ook weer een leuke aanbieding voor The Goldcoast. Mount Tamborine! Huh? Ja, er schijnen dus ook aan de Goldcoast bergen te zijn, net landinwaarts. Deze bergen zijn gehuld in het regenwoud. Ik stuurde Stef een berichtje met de vraag wat het was.... En ik kreeg terug: 'Booked!' 

Dus wij hebben 2 chalets gehuurd voor 3 dagen. Het schijnt een heel leuk en gezellig plaatsje te zijn, midden in het regenwoud. Er is van alles te zien en te doen, bijvoorbeeld een Rainforest Skywalk over bruggen door het woud! Geweldig! Thanks, Steffie! ;-)

The Rainforest Skywalk

Mijn oom Dick, de vader van mijn nichtje Stef die met ons mee reist, heeft de Walvistocht en Mount Tamborine ook al vastgelegd. Lekker gevoel... Het wordt nu een beetje echt....

Tot slot hebben Gil en ik gisteren onze vaccinaties gehaald. Recht Hepatitis A en links DKP.

Viel reuze mee (ben bang voor naalden...).

Volgens de huisarts was het voor de meisjes niet nodig, volgens de GGD wel. We hebben er voor gekozen om het wel te doen en zij worden as vrijdag gevaccineerd.

Ik heb Noa goed ingelicht over de prik (zij krijgen alleen Hepatits A) en zij verteld nu aan iedereen dat zij 'gefaksieneert' moet worden omdat ze naar Bali, Austalie en Kewala Loempoer gaat. Als diegene aan wie zij het verteld haar dan verbaasd aankijkt, gaat ze van leer; 'Ik ga een koala vasthouden en met de dolfijnen zwemmen. Op Bali hebben ze geen speelgoed, dus ik neem oud speelgoed mee en geef het weg. In Kewala Loempoer ga ik een prinsessen horloge kopen, met een lampje erin, en daar ben ik nu voor aan het sparen. Wil je mijn rapport zien?'

Jemig, zelfs de voorbereidingen zijn leuk!

Bukit Bintang it is....

Als je naar plekken op de wereld gaat waar je nog nooit geweest bent, moet je vertrouwen op de mensen om je heen die er wel al geweest zijn. Gelukkig heb ik een heleboel lieve mensen om mij heen en zijn daar ook nog een aantal van hen naar Kuala Lumpur geweest. Dus ik kwam er al gauw achter dat de wijk Bukit Bintang erg leuk is en centraal gelegen is. In de buurt van de Night Market, China town en (misschien nog wel het belangrijkste) 2 grote shoppingmalls!
Na een, uiteraard weer veels te lange zoektocht (twijfelkont is my middle name...), heb ik een geschikt hotel gevonden waar we samen met Anke en de kinderen in 1 appartement kunnen verblijven.

Het is veelal hoogbouw in Kuala Lumpur, dus mooi aan de buitenkant is het niet. Hotel Somerset Seri Bukit Ceylon it is!
Uiteraard wel met een zwembadje op het dak, leuk voor de meisjes.




Dus hier kunnen jullie ons vinden van 9 tot en met 12 november!



Nu, precies 9 weken voor vertrek, rest eigenlijk nog de laatste stap. Namelijk tickets van Amsterdam naar Londen en terug. Heel erg lastig. Ik heb nog nooit 'overgestapt' op een luchthaven dus heb geen idee hoe lang je nodig hebt om van het ene toestel naar het andere toestel te komen. De grootste stress die dat met zich mee brengt is dat we de vlucht naar Bali gaan missen. MIJN ERGSTE NACHTMERRIE!

Dus mijn missie is om daar deze week achter te komen, en de tickets te boeken.

Dus, fingers crossed deze week.

Werken, werken en nog eens werken....

Uiteraard moet je er iets voor over hebben om 5 weken op vakantie te kunnen. Ik ben dus vooruit aan het werken. Wij kunnen bij het Casino ons eigen rooster maken en kunnen dus extra werken om zo aan meer uren te komen. Dat is wat ik nu aan het doen ben. En in de maand Juli vond ik het niet zo erg, het regende toch altijd, dus ging ik vrolijk verder. Maar augustus begint heel mooi....
Het is heel lastig om dan tegen jezelf te blijven zeggen, maar ik doe het voor een goed doel.
IK GA 5 WEKEN OP DROOMREIS! Dus nu, effe door bikkelen!

Het aftellen is begonnen.....

Nog op de kop af 12 weken! Nog 84 dagen! En zo'n zin!


Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad. Onze Big Trip.


Het begon allemaal toen Stef & Mat hier sliepen afgelopen kerst. Zij vertelden ons dat het best goed te doen is om naar Australië te reizen. En zoals jullie misschien weten, als dat in mijn kop zit, zit het niet in mijn kont en ben ik op zoek gegaan.
Tussenstop, geen tussenstop, waar tussenstop, hoe lang, welke airline. En ga zo nog maar even door. En niet te vergeten, we reizen met 2 kleine kinderen. Mijn lieve, kleine prinsesjes Noa en Faya.


Mijn moeder had al aangegeven graag mee te willen en ook Stef & Mat wilden wel 'thuis' vakantie vieren aangezien zij nu tijdelijk in Engeland wonen. Dus daar gingen we.

Uiteindelijk is het gelukt om op 10 oktober as 7 tickets (naast elkaar!) van Londen naar Bali te boeken met een overstap op Kuala Lumpur te boeken. Hier blijven we 7 nachten in onze prachtige Villa Aya in Seminyak.

Op 18 oktober vliegen we van Bali, via Kuala Lumpur door naar Brisbane, Australië. Hier blijven we 21 dagen. Om vervolgens op 9 november terug te vliegen van Brisbane naar Kuala Lumpur waar we ook nog 3 nachten gaan blijven. Hier heb ik trouwens nog geen accomodatie. Daar maak ik mij ook nog niet druk om, er is zat en we zijn dan met 2 volwassenen minder omdat Stef en Mat langer in Brisbane gaan blijven.

Dus zie hier, mijn droomreis!


Je moet begrijpen dat een deel van mijn familie, aan vaders en aan moeders kant, in Australië woont. Al zolang ik leef . (jaja, nakomertje) Ik kon mij alleen een voorstelling maken van hoe het 'daar' is, in mijn hoofd. Al die jaren kwamen de Aussies wel hierheen maar gingen wij nooit daarheen. Veels te duur!


Tegenwoordig is het nog steeds duur. Zeker met een gezin. Maar.... Nu kan het. Noa is nog geen 5 en heeft dus nog geen leerplicht, wij zijn nu nog jong en Anke heeft nu de kans om toch naar de familie te gaan en hoeft niet alleen naar de andere kant van de wereld te reizen.


Ik hoor wel vaak, van mensen aan wie ik het vertel; 'Jeetje, waar begin je aan met 2 kleintjes!'of  'Dat je dat durft?!' en 'Faya zal het zich niet herinneren later!'
Zelf zie ik het zo niet. Het is juist heel mooi dat wij dit met hen mogen mee maken en ik zal ze proberen zo veel mogelijk mee te geven voor te toekomst tijdens onze reis. Zo vroeg Noa van de week;"'Mam, komt Sinterklaas ook in Bali?'' Ik; ''Nee, schat, dat is te ver weg voor hem, de kindjes hebben daar veel minder speelgoed dan jij..... '' Waarop het ons samen een goed idee leek om wat speelgoed waar de meisjes niet meer mee spelen mee te nemen en daar weg te geven. Een wijze levensles voor een 4 jarige, denk ik. Ook wil ze steeds in haar kinder-atlas Australië en Bali aanwijzen.
Uit ervaring weet ik dat als je maar vaak genoeg foto's kijkt, ook 2 jarige Faya zich dingen zal herinneren. En dan komen we dus eigenlijk uit bij de reden waarom ik ben gaan bloggen.
Op deze manier hou ik een dagboek bij voor Noa en Faya.


Het leek mij een mooi moment, precies 12 weken voor vertrek.
Om de voorpret vandaag helemaal compleet te maken, heeft Stef alvast bij Stardeal (Australische Groupon) al ons eerste uitstapje geboekt, namelijk een boottocht om Walvissen te gaan spotten!

Had ik al gezegd dat ik er zo'n zin in heb? ;-)